ماه شعبان دروازه ورود به ضیافت الهی رمضان

ماه شعبان بابی برای ورود به ماه خداست و مسیر آن ماه رجب بود، با استفاده از لقمه حلال و انجام واجبات و مستحباتمان به میهمانی خدا با معرفت ورود پیدا کنیم!

کد خبر: 49364
تاریخ انتشار : اردیبهشت ۲۳, ۱۳۹۶

 

در میان دوازده ماه سال، ماه مبارک رمضان ماهی است که چنان نگینی بر انگشتر معنویت می‌درخشد؛ ماهی که به دلیل جایگاه رفیع و خاصش خداوند آن را ماه خود نامیده است و بندگان را به آن بشارت داده  که در این ماه درهای آسمان باز است و شیطان دربند! از فرصت طلایی آن برای پرکردن کوله بار سفر آخرت بهره ببرید و تا می‌توانید از طوبی میوه بچینید؛ چراکه انسان به اقتضای بشر بودن در طول زندگی گرفتار روزمره‌گی‌های مختلفی می‌شود به همین خاطر خداوند رحمن و رحیم این فرصت یک ماهه را برای تصفیه روح و روان انسان قرارداده است اما از آن‌جا که برای هر چیزی مقدمه و مؤخره‌ای وجود دارد، ماه‌های رجب و شعبان مدخل ورودی به ماه رمضان هستند به تعبیری دیگر دروازه  ورود به ماه مهمانی خدا این دو ماه آسمانی شده‌اند.

 

ماه شعبان نقطه اوج پرش انسان

در روایات آمده است در ماه شعبان حضرت امام زین العابدین علیه‌السلام یاران خود را جمع می‌کرد و می‌فرمود: «ای یاران من، ماه شعبان ماهی است که رسول خدا صلوات الله علیه وآله آن را به خود نسبت داده است، پس در آن روزه بگیرید؛ به خاطر محبت و دوستی پیامبرتان. به همان خدایی که جان علی‌ابن‌الحسین در دست اوست که از پدرم امام حسین علیه‌السلام شنیدم که امیرالمومنین علی علیه‌السلام فرموده است: هر کس به‌خاطر محبت پیامبر و تقرب به خداوند، ماه شعبان را روزه بدارد، خداوند او را دوست خواهد داشت و به کرامتش او را نزدیک خواهد کرد و بهشت را بر او واجب خواهد کرد.»

 

درعظمت ماه شعبان همین بس که ماه میلاد تعدادی از اهل بیت علیهم السلام و شخصیت بسیار تأثیرگذاری همچون حضرت عباس در آن قرار گرفته است. میلاد امام حسین و فرزند بزرگوارشان امام سجاد از یک سو و میلاد حضرت مهدی منجی عالم بشریت از سوی دیگر باعث شده تا شعبان، ماهی خاص پس از ماه رجب گردد. به نوعی یک ماه جشن و سرور برای شیعیان آن‌ها را آماده می‌کند تا پر از انرژی و شادمانی جسمی و روانی به مهمانی خدا بروند و یک ماه بر سرخوان الهی بنشینند و از برکات آن استفاده کنند. اما آنچه برای گذار از ماه شعبان به ماه رمضان اهمیت دارد و نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت، توجه به اصلاح غذا، لقمه  حلال و حرام است؛ گاهی لقمه حلال با وجود اهمیتی که دارد برای بعضی‌ خیلی کم‌رنگ شده است؛ ‌البته فرقی هم نمی‌کند چه در اجتماع کوچک فردی و خانوادگی باشد و چه در سطح بزرگتر اجتماعی و مسئولیت‌های بالا، ‌لقمه حلال بخش مهمی از فرهنگ اسلامی ماست که حتی به عنوان پایه و اساس سبک  زندگی اسلامی از آن یاد می‌شود یعنی یک مسلمان شیعه که قصد دارد درماه رمضان، روزه بگیرد و از شب‌های  قدر آن بهره ببرد می‌بایست به آن‌چه تناول می‌کند و یا حتی نذوراتی که می‌دهد دقیق باشد زیرا حلال و حرام بودن غذا اثرات وضعی زیادی در زندگی فردی و جمعی او می‌گذارد .

 

امام حسین(علیه‌السلام) در کربلا آن زمان که دیگربی‌یار و یاور مانده بود خطاب به لشگریان دشمن که از طایفه مسلمانان هم بودند نه گبر و کفار، فرمود: می‌دانید چرا به این روز افتاده‌اید؟ می‌دانید چرا برمن شمشیر می‌کشید؟ می‌دانید چرا سخن حقی را که می‌گویم نمی‌شنوید و جنایتی را که می‌کنید نمی‌بینید؟ دلیلش تنها یک چیز است، ‌لقمه حرام. شکم‌های‌تان از لقمه حرام پر شده است برای همان است که  نمی‌بینید و نمی‌شنوید حرف حق را. حرف امام آن روز تنها به لشگریان عمرسعد نبود، بلکه به همه ما و همه تاریخ بود اگر خوب نگاه کنیم تاریخ همیشه تکرار می‌شود. این‌جاست که اگر دیدید عابد و زاهدی در بین مردم به زهدش مشهور است  و ناگهان در ورطه گناه غوطه‌ور شد؛ شاید دلیلش همانی باشد که امام حسین در واقعه کربلا به زاهدان و مسلمانان لشگر عمرسعد  گفتند. لقمه حرام همیشه از خنجر برنده‌تر بوده است اما اثرش را کم کم می‌گذارد به صورتی‌که گاه اصلأ هم متوجه نمی‌شویم دلیل بسیاری از مشکلات و یا کم تأثیری دعا و رازو نیاز  به درگاه خداوند همین لقمه حرام است. حافظ می‌گوید:

 

 دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پا

فرشته‌ات به دو دست،‌ دعا نگه دارد

 

لقمه حرام نه تنها با سیاسیون و مذهبیون دوران ما همان می‌کند که با مردان زاهد سال شصت ویک هجری قمری مقابل امام زمان‌شان کرد، بلکه با خود ما نیزهمان می‌کند. حرف امام در کربلا خطاب به تک تک ما در طول تاریخ بود خطاب به همه ما، تا راه را از چاه بازشناسیم و به بیراه نرویم و قلب حسینی‌مان را به لشگریان یزید نسپاریم. لذا از آن‌جا که ماه شعبان، ماه تجدید قوای روحی و جسمی برای ورود به ماه رمضان است،‌ می‌بایست به نسبت توجه بیشتری  به حلال و حرام بودن لقمه  داشت؛ در واقع اصلاح غذا و پرهیز از خوردن لقمه حرام به هر اندازه و با هر کیفیت یکی  از اسباب مهم آمادگی برای ماه مبارک رمضان است و در صورت غفلت نسبت به این امر مهم، تمامی عبادات و اعمال ماه رمضان از بین می‌رود؛ چراکه حلال یا حرام بودن لقمه تأثیرات زیادی بر فرد و جامعه می‌گذارد. پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و‌سلّم فرمودند: “روز قیامت، گروهی می‌بینند، درحالی‌که حسناتشان همچون کوه‌هاست، خداوند هیچ کدام را نمی‌پذیرد، سپس فرمان می‌رسد، که آنان را به خاطر نداشتن حسنات به آتش بیفکنند.” سلمان پرسید: “ای پیامبر خدا، آنان چه افرادی هستند؟ حضرت فرمودند: آنان، کسانی هستند که روزه گرفته، نماز خوانده و شب زنده‌داری کرده‌اند، لیکن هرگاه حرامی بر آنان عرضه می‌شده، بر آن می‌شتافتند.” (در خوردن و آشامیدن، حلال و حرام را رعایت نمی‌کردند) در روایتی رسول گرامی اسلام فرمودند: «العباده مع اکل الحرام کالبناء علی الرمل» عبادت همراه با حرامخواری، مثل بنا ساختن بر شنزار است.

 

و اما وقتی حضرت مهدی موعود عج الله تعالی فرجه الشریف به عنوان حجت خدا بر روی زمین از ما رضایت داشته باشند خداوند نیز از ما راضی خواهد بود پس بیاییم قبل از هر چیز کاری کنیم تا دل ایشان از ما راضی و خشنود باشد و واسطه عبور ما از دروازه شعبان‌المعظم به ماه مبارک رمضان باشند.

 

معصومه طاهری _ تحریریه سایت با حجاب

 

 

  • ارسال نظرات
  • نظرات بینندگان

دیدگاه

• نظر شما پس از بررسی و بازبینی توسط گروه مدیریت برای نمایش در سایت قرار داده می شود.

دیدگاه

• نظر شما پس از بررسی و بازبینی توسط گروه مدیریت برای نمایش در سایت قرار داده می شود.